//////

W PRZYPADKU DZIECI

W przypadku dzieci i młodzieży ingerencję uzasadnia ponadto niepełna dojrzałość jednostki, wyrażająca się w niezdolności do podejmowania trafnych wyborów z uwzględnieniem odleglejszych celów. Na przykład nie pozostawia się dzieciom swobody w decyzji, czy realizować obowiązek szkolny. Już jednak w starszych klasach dopuszcza się, z uwzględnieniem wyboru dokonywanego przez ucznia zróżnicowany tok kształcenia.A więc w pewnych dziedzinach istnieje niemal pełna odpowiedzial­ność za innych. Na przykład gdy chodzi o przyswojenie (oczywiście na miarę możliwości jednostki) wartości ogólnoludzkich, gdy chodzi o    działanie dzieci nie mających jeszcze, z racji właściwości roz­wojowych, wystarczającego własnego rozeznania co do konsekwencji takiego lub innego postępowania.

ROZLEGŁE STUDIA

Rozległe studia Wolfganga Wicklera i jego współ­pracowników wykazały, że więź, która u bardzo roz­maitych zwierząt-ssaków, ptaków, ryb i nawet skoru­piaków — łączy dwa osobniki w trwałe monogamiczne stadło wynika w większości wypadków z potrzeby od­prawiania jakiejś określonej ceremonii, co dla każ­dego z małżonków możliwe jest wskutek selektywno­ści jedynie przy udziale drugiego. Tylko z monogamiczną krewetką Hymenocera rzecz się ma inaczej. Parkę takich krewetek trzyma razem apetencja do sta­nów spoczynku w rozumieniu przyjętym przez Monikę Meyer-Holzapfel. Zgubiwszy samiczkę, samczyk nie spocznie ani na chwilę, myszkuje wszędzie w koło, szukając jej aż do skutku, wtedy zaś oboje pogrążają się w głębokim spokoju.

W STOSUNKU DZIECI DO DOROSŁYCH

W stosunku dzieci do dorosłych dodatnia korelacja pomiędzy miłością i respektem jest jeszcze wyraź­niejsza; w stosunku wyrostków do dorosłych mężczyzn jest niemal absolutna. Spośród nauczycieli najbardziej kochałem, bez wyjątku prawie, najsurowszych, przy czym surowość nie oznacza oczywiście samowolnej ty­ranii, lecz tylko bezwarunkowe wymaganie zgodnego z hierarchią szacunku. Wyjątkowe miejsce w mych dziecięcych sympatiach zajmowały, trzeba przyznać, dwie niezamężne ciotki, rozkochane w dzieciach stare panny, które nas rozpuszczały bez miary. Nie miałem dla nich ani krzty respektu, ale kochałem je czule, z lekką domieszką politowania.

DOJRZAŁY JĘZYK POTOCZNY

Te jakości uczuciowe są zresztą dostępne zasadniczo tylko metodom fenomenologicznym, tak że ściśle rzecz biorąc każdy może o nich mówić wyłącz­nie za siebie. Wątpię też, czy dojrzały język potoczny, którego psychologiczną wnikliwość wysoko poza tym cenię, stworzył odpowiednie słowa dla każdej z tych jakości oddzielnie. Jakże rozmaite jakości nazywa się jednym słowem „miłość”! Niewątpliwie, miłość jakiegoś rodzaju należy do nieodzownych warunków przejmowania tradycji. Najtrafniejszym może określe­niem uczucia, którym odbiorca tradycji darzyć musi jej dawcę, jest „być mu chętnym”. Jeśli komuś jesteś­my niechętni, to niełatwo „dajemy sobie coś powie­dzieć”.

LEKARZ Z NAGASAKI

Istnieje inny jeszcze pogląd na rodowód yoshin-ryu, ale zdaje się on tylko potwierdząc ziarno prawdy zawarte w cytowanej już opowieści. Otóż mowi się, ze twórcą systemu był Yoshin Miura – również lekarz i również z Nagasaki. Ta zbieżność danych sugeruje, że prawdopodobnie chodzi o tę samą osobę. Miura mial opracować swój system wraz z dwoma zaufanymi uczniami i rozwinąć go do ogólnej liczby 70 technik w odróżnieniu od 300 technik Akyamy. Po śmierci mirstrza wierni uczniowie nadali systemowi nazwę Yoshin-ryu lub Miura-ryu. Zwolennicy japońskiego rodowodu szkól ju jitsu za prawdziwego ich protopla­stę uważają niejakiego Hisamori Takenouchi, urodzonego ok. ISOOroku we wsi Haga, w prowincji Mimasaka.

TECHNIKA DWU I TRZY KROKOWA

W przypadku, kiedy pierwszy atak służy sprowokowaniu przeciwnika do określonej obrony, a drugi zdobydu punktu – kombinację taką nazywamy m- dan-waza (technika dwukrokowa). Jeśli atak nastąpić ma dopiero po dwóch pa­radach, w trzecim „kroku”, technika nosi ogólną nazwę sandan-waza (technika trójkrokowa). Sens takiej kombinacji polega oczywiśde na tym, że obrona przeciwnika jest jednocześnie otwardem pozycji na inne rodzaje akcji. Opisywane dągi ataków są powszechnie znane we wszystkich sztukach walki. Natomiast w technice debana-waza atak jest ryzykowny, gdyż wymaga chwi­lowego otwarda gardy. Umiejętność wykorzystania tego ułamka sekundy w którym przedwnik musi unieść miecz bądź postąpić naprzód, to właśnie techniki określane jako debana-waza.

PRACA NÓG

Szczególnego znaczenia nabiera nienaganna praca nóg. Ich szybkie, drobne, precyzyjne ruchy muszą spełniać zadanie idealnego panowania nad dystansem oraz wysokością. Podobnie jak w boksie, również tu praca nóg ma wręcz zasadnicze znaczenie dla sprawności w walce. Suburi jest ćwiczeniem, które ma na celu wyrobienie umiejętności harmoni­zowania błyskawicznej pracy nóg z pracą rąk – tak pomyślanej, aby w żadnej fazie ruchu brak koordynacji nie stwarzał przeciwnikowi szansy ataku. Na pozio­mie podstawowym ruchy suburi polegają na łączeniu pracy nóg z elementarnymi uderzeniami; na poziomie mistrzowskim zaś, z dowolnymi możliwymi kombi­nacjami technicznymi. Stąd zestaw ćwiczeń suburi jest po prostu niewyczerpany , zależny tylko od inwencji kendoki i jego mistrza. 

WŁASNA SZKOŁA

Z czasem Musashi założył własną szkołę pod nazwą Emmei, a jego słynna te­chnika poczęła być znana pod nazwą Niten-ichi-ryu. Jeszcze później wielki szer­mierz przyjął propozycję daimyo Hosakawa i do końca życia – które zakończył naturalną śmiercią w 1645 roku – służył jako nauczyciel w jęgo pałacu, i Opowiada się, że Musashi spotkał się kiedyś z Yagyu „Jubei”. Ci dwaj wybitni iszermierze zmierzali jedną drogą pod górę w prowincji Iga w okolicach Nara. Obaj bacznie obserwowali się i wkrótce bez słowa wiedzieli z kim mają do czy- nienia. Sława szermiercza obu wędrowców była jak dotąd bez skazy – każdy  z nich nie przegrał nigdy pojedynku. Podpzas długiego marszu zapewne myśleli jak skończy się to wyjątkowo niefortunne spotkanie. Pod wieczór doszli do nie­wielkiej gospody u podnóża góry Kamito – jedynego miejsca na dość dużym ob­szarze, gdzie można było przenocować.

Zakupy z wcześniej przygotowaną listą

Na pewno każdemu z nas zdarzyło się wrócić do domu z towarami oraz z produktami, które następnie okazują się zupełnie zbędne i drugi raz na pewno byśmy ich nie kupili. Jeśli i tobie takie sytuacje przydarzają się stosunkowo często, wówczas być może najwyższy czas pomyśleć o robieniu zakupów z wcześniej przygotowaną listą, zwłaszcza, że w ten sposób możemy naprawdę sporo zaoszczędzić. Przede wszystkim taką listę dobrze jest przygotować już na kilka dni wcześniej przed planowanymi większymi zakupami, a wówczas na pewno niczego nie zapomnimy kupić. Co więcej, wówczas w naszych koszykach będą lądowały tylko i wyłącznie towary nam potrzebne, na pewno więc nie wrócimy do domu z produktami, które później okażą się nam zupełnie zbędne. Warto nauczyć się więc przygotowywać taką listę, zwłaszcza, że od tej pory nasze zakupy mogą nas kosztować znacznie mniej. Zaoszczędzone pieniądze natomiast możemy przeznaczyć na przykład na wakacyjny wyjazd wraz z całą rodziną. I ty naucz się więc kupować wraz z wcześniej sporządzoną listą.

Tags: , ,

Handel na nowoczesnych osiedlach

Na wielkich osiedlach mieszkaniowych, szczególnie tych budowanych dopiero w wielkich miastach, niezbędne jest zaplanowanie miejsca dla handlu. Wiadomym jest, że w miejscu zamieszkania kilku tysięcy ludzi, kilkuset rodzin, niezbędne będzie zarówno umiejscowienie apteki, sklepu spożywczego a nawet zakładów opieki zdrowotnej czy prywatnych zakładów fryzjerskich. Dlatego też przestrzeń w takich miejscach jest bardzo wysoko ceniona a deweloper projektując osiedle mieszkaniowe niejednokrotnie specjalnie umieszcza przestrzeń użytkową, komercyjną, na parterze. Dzięki temu klient idący na zakupy czy do fryzjera nawet nie musi wychodzić z własnego bloku, ponieważ w jego klatce znajduje się sklep czy zakład fryzjerski. Takie rozwiązania są szczególnie modne w nowych osiedlach, ponieważ tam z reguły wprowadzić mogą się przynajmniej średnio zarabiający ludzie. Ich więc na zakupy w takim sklepie osiedlowym, mimo oczywiście wyższej marży, nie są niczym dziwnym a ważniejsze od kwoty na paragonie jest bliskość i wygoda robienia zakupów.

Tags: ,

TRWAŁE WŁAŚCIWOŚCI UCZENIA SIĘ

Zwróćmy uwagę, że trwałe właściwości ucznia, jak jego inteligencja, wywierająca znaczny wpływ na efekty uczenia się, ulegają niewielkim zmianom, natomiast warunki, w jakich przebiega uczenie się, niemal dowolnie można kształtować. Znajomość ich i umiejętność stwarzania korzyst­nych sytuacji jest bardzo ważna w pracy nauczyciela. Na trwałe właściwości ucznia jego wpływ jest ograniczony. W krótkim czasie w niewielkim tylko stopniu można je radykalnie zmieniać; trzeba je w oddziaływaniach uwzględniać. Natomiast pożądane warunki nau­czyciel może i powinien stwarzać. W umiejętności tej (bądź jej braku) kryje się w znacznym stopniu tajemnica pedagogicznego sukcesu (lub niepowodzenia). Na uczenie się wpływa niemal wszystko, co dzieje się w czasie jego trwania.

SZEROKIE ROZUMIENIE CZYNNIKÓW

Mówiąc o szeroko rozumianych czynnikach podmiotowych, zwra­caliśmy uwagę na ich wielość i zróżnicowanie oraz niejednakową rolę. To samo można powiedzieć o czynnikach sytuacyjnych. Mało z tego wszystkiego, co składa się na sytuację uczenia się, okazuje się cał­kowicie bez znaczenia. Nawet czysto zewnętrzne warunki, w jakich zachodzi uczenie się, nie są obojętne. Niektóre czynniki sytuacyjne wywierają niewielki wpływ, inne — znaczny. Są również takie, które mogą kompensować niekorzystny wpływ czynników podmiotowych, co można wykorzystywać w praktyce. Dobra orientacja w zakresie tych czynników i umiejętne posługiwanie się nimi mogą usprawnić przebieg i podwyższyć końcowe rezultaty uczenia się.

CZYNNIKI SYTUACYJNE

Własną aktywność jednostki jako kategorię czynników związanych z jej właściwościami (te ostatnie nazwaliśmy czynnikami podmiotowy­mi) łącznie z tymi właściwościami można by potraktować wspólnie przeciwstawić czynnikom sytuacyjnym. Czynniki te stanowią trzecią obszerną kategorię determinant uczenia się.Przeciwstawiliśmy je szeroko rozumianym czynnikom podmiotowym, myśląc o właściwościach jednostki i jej własnej aktywności. Chodzi o warunki, w jakich uczenie się przebiega. Ogrywają one dużą rolę, o znaczeniu ich świadczy fakt, że zależnie od nich jedna i ta sama osoba, mimo podobnych działań, osiąga niejednakowe rezultaty, przy czym różnice mogą być znaczne. Istnieją warunki sprzyjające suk­cesowi, są również takie, które mogą decydować o porażce.

ZAKRES PRZYSWAJANYCH TREŚCI

Decydują o zakresie przyswojonych treści, okreś­lonym ustrukturalizowaniu ich, wpływają na trwałość przechowania i łatwość różnego rodzaju aktualizowania.Istnieją różnorodne strategie uczenia się. Bywają one dostosowy­wane (tak powinno być) do tego, co stanowi przedmiot uczenia się, do celu, w jakim treści są przyswajane, a także do własnych preferencji ucznia Zainteresowań, zdolności specjalnych, upodobań). Zależnie od nich podmiot woli tak czy inaczej postępować, i to także nie jest bez znaczenia.Ucząc się wiele, przywyka nierzadko do pewnych sposobów postępowania, stosuje je rutynowo, nie zawsze zdaje sobie przy tym sprawę z możliwości i znaczenia innych sposobów postępowania korzyści, jakie one dają (mogą dawać).

W TRAKCIE UCZENIA SIĘ

To, co czyni podmiot w trakcie uczenia się, ma chyba największe znaczenie dla uzyskiwanych przezeń efektów. Aktywność to nader zróżnicowana: czerpanie informacji z różnorodnych źródeł, organizowanie ich, wiązanie między sobą i z informacjami wcześniej przyswojonymi, powtarzanie, ćwiczenie w przypominaniu, wykorzystywanie przez różnorodne zastosowania, wychodzenie poza te dane, prowadzenie własnych badań, formułowa­nie hipotez i ich weryfikowanie, samodzielne rozwiązywanie pro­blemów.Poszczególne działania składające się na aktywność podmiotu mają określone znaczenie, przyczyniając się do późniejszego funkc­jonowania jednostki na takim lub innym poziomie (prostych za­chowań nawykowych, bardziej złożonych działań stereotypowych, działań twórczych).

WŁASNA AKTYWNOŚĆ JEDNOSTKI

Z kolei dwie osoby o podobnym poziomie inteligencji mogą stosować różne strategie uczenia się i w następstwie tego osiągać odmienne rezultaty. Także jedna i ta sama osoba, zależnie od sposobu postępowania, może uzyskiwać różne efekty. Związek właściwości jednostki z jej działaniem nie przesądza bezwzględnego sprzężenia. Stąd wśród determinant uczenia się wyodrębniamy jako oddzielną kategorię aktywność własną jednostki, choć można by ją zaliczyć do szeroko rozumianych czynników podmiotowych.Chodzi tu o aktywność na różnych etapach: dochodzenia do nowych informacji, takiego lub innego przetwarzania ich, przy­swajania, utrwalania, aktualizowania.