Kategoria: Sztuki i sporty walki Dalekiego Wschodu

UDERZENIE W KOREĘ

W 1592 roku Hideyoshi zebrał ogromne siły i uderzył na Koreę z zamiarem podporządkowania sobie Chin. Pomysł jest zupełnie realny, co udowodnili pięćdziesiąt lat później Mongołowie, znacznie słabsi od ówczesnej armii japońskiej. Walki w Korei były jednak krwawe i wyczerpujące – problemem stało się zaopatrzenie, które musiało odbywać się drogą morską w nieustannych walkach z liczną i świetnie wyszkoloną flotą koreańską. Mimo to Hideyoshi osiągnął wy­raźną przewagę strategiczną, nie mógł jej jednak wykorzystać, gdyż umarł w 1598 roku. Sztab Hideyoshiego postanowił wycofać wojska do Japonii. Tu żnów rozgorzały walki o władzę, lecz na krótko. Inny generał Nobunagi, przyjaciel Hideyoshiego – Ieyasu Tokugawa w bitwie pod Sekigahara (1600 r.) rozgromił wszystkich ważniejszych przeciwników. Przemyślny i ostrożny-Toku- gawa przyjął w 1603 roku tytuł shoguna, którego Hideyoshi – jako człowiek po­chodzący z gminu przyjąć nie mógł – i zaczął prowadzić politykę tworzącą pod­waliny feudalnej organizacji państwa japońskiego w ciągu następnych 250 lat.

Witaj na moim serwisie! Znajdziesz tutaj wiele ciekawych informacji z różnych dziedzin wiedzy. Jeśli lubisz czytać rożne ciekawostki to dobrze trafiłeś. Zapraszam do subskrybowania i komentowania.

SOJUSZNICY I RYWALE

Wszystkich wasali podzielił na sojuszników (fudai daimyo) i rywali (tozama daimyo). Poszczególnych rywali izolował otaczając ich ziemie posiadłościami nadanymi swym najwierniejszym podwładnym. Wprowadził obowiązek okre­sowego przebywania na dworze cesarskim wszystkich ważniejszych przywód­ców rodów lub ich rodzin, co w istocie było systemem brania zakładników skute­cznie paraliżującym jakiekolwiek knowania. Zainteresowania innych potęż­nych rodów, trudnych do bezpośredniego podporządkowania, kieruje poza Ja­ponię. I tak np. klan Shimazu z Kyushu otrzymuje zgodę na podbicie Archipela­gu Ryukyu – fakt ten miał później zasadnicze znaczenie dla rozwoju nowoczes­nego karate. Rozwinął inwigilację polityczną prowadzoną przy pomocy niedaw­nych śmiertelnych wrogów – „ninja”, lecz aby jednocześnie zmniejszyć ewentu­alne niebezpieczeństwo buntu „odtajnił” ich, organizując z nich policję.

Witaj na moim serwisie! Znajdziesz tutaj wiele ciekawych informacji z różnych dziedzin wiedzy. Jeśli lubisz czytać rożne ciekawostki to dobrze trafiłeś. Zapraszam do subskrybowania i komentowania.

ERA TOKUGAWA

Z militarno-politycznego punktu widzenia okres ten jest właściwie „bez historii” – nie notowano przewrotów ani większych konfliktów zbrojnych. Charakte­ryzował się on tym co jest właściwe dla spokojnego, pokojowego rozwoju pańs­twa – rozkwitem sztuk i rzemiosł. Sztuki walki przeszły od krwawej praktyki do wyrafinowanej teorii. Zarazem jednak dwustuletnie zamrożenie stosunków społecznych i całkowita niemal izolacja Japonii spowodowały, ze w nauce i kul- turze technicznej, jak również ekonomice kraj ten stał się bardzo zacofany. Po­jawiły się też, zwłaszcza w wieku XIX, duże trudności ekonomiczne. W połowie XIX ekspansja amerykańska w kierunku Chin zwróciła uwagę in­nych mocarstw zachodnich na Japonię. Zwłaszcza Amerykanie byli zaintereso­wani w korzystaniu z dogodnie położonych portów. 

Witaj na moim serwisie! Znajdziesz tutaj wiele ciekawych informacji z różnych dziedzin wiedzy. Jeśli lubisz czytać rożne ciekawostki to dobrze trafiłeś. Zapraszam do subskrybowania i komentowania.

STOLICA W TOKIO

Jednakże tradycyjni wrogowie Tokugawów; a zarazem rzecznicy postępu do­strzegli, iż wzniecanie zamieszek antycudzoziemskich jest bardzo skutecznym sposobem stawiania szogunatu w kłopotliwej sytuacji. Przedstawiciele rodów Satsuma, Choshu, Tosa, Hizen zgrupowali się więc wokół dworu cesarskiego i dążyli do pogłębiania konfliktu między tronem a szogunatem. Konflikt ten za­mienił się w starcie zbrojne -ostatecznie w 1868 roku cesarz Mutsuhito pozbawił – szogunat dawniejszego znaczenia. W tymże roku, po raz pierwszy w dziejach Ja­ponii osobiście przyjął cudzoziemców jako szef państwa, zas rok później  prze­niósł stolicę do Edo, które otrzymało nazwę Tokio.

Witaj na moim serwisie! Znajdziesz tutaj wiele ciekawych informacji z różnych dziedzin wiedzy. Jeśli lubisz czytać rożne ciekawostki to dobrze trafiłeś. Zapraszam do subskrybowania i komentowania.

ERA MEIJI

Mutsuhito zorganizował sztab ludzi o zdecydowanie postępowych poglądach i podjął wiele przedsięwzięć, które w niewiarygodnie krótkim czasie wprowadzi­ły Japonię do grona mocarstw. Produkcja jedwabiu przynosiła kolosalne zyski, które z kolei umożliwiły importowanie technologii potrzebnych dla rozwoju no­woczesnego przemysłu. Gwałtownie rozwijała się nauka. W 1889 roku Japonia otrzymała nową konstytucję i ustrój parlamentarny. Znów pojawiły się tendencje ekspansjonistyczne i już w 1894 roku japońskie działa grzmią w Chinach, aby zapewnić wkrótce nowemu mocarstwu druzgocą­ce zwycięstwo. Kilka lat później podobnie efektowny sukces osiąga Japonia w konflikefe z carską Rosją. Od tej pory świat ma do czynienia z nowym mocar­stwem imperialistycznym dążącym do uzyskania prymatu w Azji i na Pacytiku.

Witaj na moim serwisie! Znajdziesz tutaj wiele ciekawych informacji z różnych dziedzin wiedzy. Jeśli lubisz czytać rożne ciekawostki to dobrze trafiłeś. Zapraszam do subskrybowania i komentowania.

UZBROJENIE

Wszystkie sztuki walki, z wyjątkiem karate, narodziły się w wyniku pieczoło­witego kultywowania tradycji militarnej. Najpierwotniejszą z nich było ken-jut- su (szermierka na miecze). Sztuka ta łączyła dwa elementy – śmiertelną powagę realnego zagrożenia i proces długotrwałego, żmudnego odkrywania ogólnych i technicznych podstaw walki. Mistrzowie miecza wypracowali zasady tak uni­wersalne dla walki wręcz, że dały się one później bez trudu wykorzystać w in­nych systemach. W ju-jitSu i aikido znajdują się te same postawy, sposoby prze­mieszczania, obroty i ruchy rąk, koncepcje ataku i obrony, ta sama teza, że o mi­strzostwie decyduje dokładność ruchów i dyscyplina psychiczna. Sztuka miecza wyrosła z bardzo złożonego podłoża społeczno-kulturowego, będącego wytworem praw ekonomicznych, specyfiki obszaru etnicznego, spec­jalnej interpretacji buddyzmu. Próba pobieżnej charakterystyki tych zagadnień zaciemni tylko obraz, zaś systematyczny wywód odbiegnie zbyt daleko od zasa­dniczego wątku rozważań. Warto jednak omówić, choćby pobieżnie, temat broni i zbroi, gdyż ma on bez­pośrednie znaczenie dla zrozumienia techniki walki.

Witaj na moim serwisie! Znajdziesz tutaj wiele ciekawych informacji z różnych dziedzin wiedzy. Jeśli lubisz czytać rożne ciekawostki to dobrze trafiłeś. Zapraszam do subskrybowania i komentowania.